Długo robiona tarta, bardzo szybko zżarta. Niedziela na Sommarøy

Czy uwierzycie, że z tą tartą walczyłam cztery godziny, chociaż przepis zamyka się w jednej? Ściślej mówiąc nie z tartą, a z Młodym, który postanowił, urządzić wieczorny koncert. Bez Mamy nie usnę. No to hop, cyca w paszczękę. Ale niestety tym razem to nie pomogło. Sprawę zakończyło lulanie i mizianie. A tarta robiła się z przerwami. Za to w jakich okolicznościach przyrody zżarta. Spójrzcie...

Żurawinowa wieża Pana Kejka

Wydaje mi się, że sytuacja z Młodym już nam się ustabilizowała. Oczywiście miewamy jeszcze takie chwile, że nie wiemy, o co kaman, ale dostaje wtedy cyca i jest spokój ;) Małymi kroczkami staram się powrócić do starych nawyków kulinarnych i pichcę coś więcej niż tylko twarożek z Biedry albo zupę z gwoździa. Po szalonych dwóch miesiącach mam w końcu czas, aby spokojnie delektować się śniadaniem, a nie jak do tej pory żyć miłością do Pępka i Stwórcy. Zaczynam też pomału wprowadzać do posiłków "zakazany owoc". Jeśli Młodego wysypie po dzisiejszej kolacji, to będzie Żura wina i pana Kejka, a nie Matki- Wariatki... ;)

Ukoronowanie rozedrganego dnia

Nie ze względu na skład, ale na ciekawy kształt, pokusiłam się po raz drugi na domową pizzę. Poza tym miałam dziś mało czasu na pichcenie, byłam w rozkroku między lekarzem a położną, więc pizza sprawdziła się idealnie. Pomysł wyszperałam tutaj. Autorka zachwala ciasto. I ma rację, bo jest po prostu genialne! Rzeczywiście przyjemnie się z nim pracuje. Od dziś to mój nr 1 wśród ciast na pizzę.

Z dalekich wypraw #4 Five o'clock. Tart time!

W lodówce zalegała mi kostka twarogu. A dawno nie piekłam nic słodkiego. Tak sobie pomyślałam, że weekend to odpowiednia pora, aby nadrobić zaległości. Mało być szybko, mało być smacznie! Dlatego znowu tarta. I znowu biała. I prawdziwie angielska. Tarta, której nie powstydzi się Królowa. Omomom!

Co do gara? Może carbonara!

Pizza na cieście własnej roboty. Moja pierwsza. Wcześniejsze, które pojawiały się na blogu, trochę z lenistwa, a trochę z pośpiechu, robiłam na sklepowych spodach. Sentymentalnie i eksperymentalnie wypróbowałam przepis na pizzę carbonara, którą miałam okazję zajadać się z Martą z Inspiracji w Pizza Hut.  

Bałagan na talerzu czyli czyszczenie lodówki przed wyjazdem

Sobota jest dniem, w którym folgujemy sobie ze spaniem. Z tej racji granica między śniadaniem, a obiadem nieco się zaciera. Z reguły menu siedzi mi w głowie już wcześniej (w myśl zasady przezorny zawsze ubezpieczony), jednak zanim się ogarnę i zacznę pichcić, mały wielki głodek daje o sobie znać. W takie dni najlepiej sprawdzają się najprostsze rozwiązania. Jedno z nich przedstawiam poniżej.

Gratin... Gratin... I feel you

Po zakręconym tygodniu sobota z nieskomplikowaną zapiekanką ziemniaczaną. Naszym żołądkom przydało się trochę odpoczynku od niekoniecznie zdrowych posiłków w biegu (coś za coś), a mnie od stania przy garach. Bowiem zapiekanka jest z serii: swoje odczekasz, a nie pożałujesz! Ojj, dodatkowo dostało się dziś nosom. Już dawno nie były tak mile połechtane.  

Najprostszy z najprostszych czyli najlepszy z najlepszych

Pam, pam, param czyli gotowania z Margarytką ciąg dalszy. Tym razem skusiła mnie mega prostym w przygotowaniu chlebem pszenno- żytnim. Niebo w gębie... tylko nie wiem czy to przez ten genialny przepis czy ja taka zdolniacha jestem ;)

2 szklanki mąki pszennej

1 szklanka mąki żytniej

paczuszka świeżych drożdży

1,5 szklanki letniej wody

2 łyżki mleka

2 łyżeczki cukru

2 łyżeczki soli

płatki owsiane do posypania

Jak zawsze na początku jest rozczyn (mleko, cukier, drożdże). Po mniej więcej 10-15 min. kiedy zaczął już buzować dodałam go do obu mąk, soli i wody. Wszystko razem wyrobiłam, po czym pozostawiłam w misce wysmarowanej olejem na ok. 40 min. do wyrośnięcia. Foremkę (33x11cm) wysmarowałam masłem i przełożyłam do niej ciasto na kolejne 40-to minutowe wyrastanie (oba oczywiście w cichym, ciepłym miejscu). Piekarnik rozgrzałam do 200st. Wierzch ciasta delikatnie zwilżyłam wodą oraz posypałam płatkami owsianymi. Wstawiłam do piekarnika na 15 min., po czym temp. zmniejszyłam do 150st. i piekłam do pełnej godziny. 

Gotowy chleb wystudziłam. 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Powiązane posty:

• Chleb domowy
• Bułki z przedziałkiem (wrocławskie dupki)

We are the... champignons

Ciasto drożdżowe doskonale sprawdza się także w wersji wytrawnej. To oczywiście żadna nowość, bo każda pizza jest tego doskonałym przykładem. Dzisiejsza moja propozycja to takie mini- pizzerinki z farszem typu "co w lodówce miałam" ;) 

Drożdżówki z pieczarkami

Rozczyn drożdżowy: 2 łyżki letniego mleka, 20 g drożdży,1 łyżeczka cukru

(z w/w składników zrobić rozczyn, pozostawić na 15 min. do wyrośnięcia w ciepłym miejscu)

Ciasto: 1,5 szklanki mąki, 1 szklanka letniej wody, 1 łyżka roztopionego masła, 1 łyżeczka soli, rozczyn drożdżowy

Ze składników wyrobiłam miękkie i elastyczne ciasto, które odstawiłam do wyrośnięcia na 1h. 

Farsz: pomidory w oliwie, pieczarki, kukurydza, pieprz, sól, bazylia

Pieczarki pokroiłam na drobno i podsmażyłam na oliwie z pomidorów. Doprawiłam solą, pieprzem oraz bazylią. Dobrze, aby pieczarki wypuściły jak najwięcej wody. Na koniec smażenia dodałam pokrojone pomidory i kukurydzę. Pozostawiłam do wystudzenia. 

Wyrośnięte ciasto rozwałkowałam na placek o grubości ok. 1 cm, z którego powycinałam koła o wielkości ok. 5 cm. Każde ułożyłam na papierze do pieczenia na blasze i pozostawiłam do wyrośnięcia jeszcze na ok. 30 min. Następnie w każdym placku zrobiłam wgłębienie, które uzupełniłam farszem pieczarkowym. Brzeg ciasta posmarowałam roztrzepanym jajkiem. Wszystko ostatecznie posypałam jeszcze odrobiną bazylii i wstawiłam do piekarnika na 15 min. w 180st. 

Świetnie sprawdzają się jako przekąska

Rogaliki drożdżowe z budyniem kokosowym

Czy ja mówiłam, że nie lubię piec??? Tiaaa... Cofam co powiedziałam, przynajmniej na ten jeden raz. A może na 16 razów tzn. rogalików ;) Początkowo miałam ściśle trzymać się zapożyczonego przepisu i zrobić rogaliki z dżemem. Ale moja daleko posunięta ostatnio fantazja kulinarna podsunęła mi pomysł na

Rogaliki drożdżowe z budyniem kokosowym

Dziś nietypowo zaczynamy od końca...

Budyń kokosowy:

1 szklanka mleka

2 łyżki mąki

1 łyżka cukru

1 łyżeczka masła

wiórki kokosowe

Mleko podzieliłam na 2 części- pierwszą zagotowałam z masłem i cukrem, drugą połączyłam z mąką i wiórkami. Gdy mleko nr 1 zaczęło się gotować, dodałam mleko nr 2 i cały czas mieszałam, aż do uzyskania gładkiej masy. Wystudziłam. 

                                                                                                            

Ciasto:

20 g drożdży

1/4 szklanki mleka

1 łyżka cukru

250 g mąki tortowej

50 g miękkiego masła

1 jajko

(na 16 szt.)

Drożdże rozpuściłam w letnim mleku i pozostawiłam do wyrośnięcia. Masło połączyłam z mąką, jajkiem, cukrem i wyrośniętym zaczynem. Zagniotłam ciasto. Krótki oddech... i lecimy dalej. Ciasto podzieliłam na 2 części i każdą z nich rozwałkowałam na kształt koła (bliżej mu raczej było do kwadratury koła ;) Podzieliłam na 8 trójkątów. Na każdy nałożyłam po łyżeczce budyniu i zwinęłam, zaczynając od dłuższego końca, szpic ciasta zgodnie z przepisem podwinęłam pod spód. Pominęłam motyw z roztrzepanym jajkiem i wstawiłam do rozgrzanego piekarnika (170 st. z termoobiegiem) na 15 min. 

Wyszły małe karykaturki rogalików :D :D :D 
Do ideału daleko, ale jak na pierwszy raz i tak nie jest źle. Po 1. nadzienie było zbyt miękkie i rogaliki przy zwijaniu spłaszczały się za bardzo. Po 2. jakby ich szczelnie nie zawinąć, to budyń wyciekał w trakcie pieczenia. Ale i tak są pyszneeee!!!

Minimum składników, maksimum możliwości #1

Ptysie to chyba jedyne ciastka, które kojarzą mi się z dzieciństwem. Pamiętam jak jako mała dziewczynka, zajadałam się ptysiowymi łabądkami, które wtedy wydawały mi się słodkim arcydziełem. Teraz będąc dużą dziewczynką, mogę je wykonać sama, bo są banalnie proste ;) 

Podstawa to ciasto:

ptysie wyrabiane są z ciasta parzonego, na które składają się: mąka, masło, woda, jajka, szczypta soli

Przygotowanie ciasta:

• wodę i masło podgrzać w rondelku, doprowadzając do zagotowania
• dodać mąkę, mocno mieszając, aż do uzyskania jednolitej, jasnej masy
• do wystudzonej masy dodać pojedynczo jajka, cały czas mieszając 

Ważne!

• ciasto nakładać na blachę w sporych odstępach, gdyż mocno rośnie w trakcie pieczenia
• ciasto ptysiowe nie lubi powietrza, dlatego w trakcie pieczenia nie otwierać piekarnika!
• idealnie upieczone ptysie po wystudzeniu i przecięciu wszerz posiadają miejsce na nadzienie

Ptysie, tak jak te na tartę, można wykorzystywać na słodko i wytrawnie. Grysik ptysiowy sprawdza się jako dodatek do zup- kremów. 

Ptysiowe wypieki na blogu już niebawem