Sezon na... #7 Owieczki. Currygodna, ta kapusta!

"So let's love fully. And let's love loud. Let's love now..."
Od wczoraj tak chodzę i nucę. I duszę. 
Bo dziś dzień duszenia. Fårikål. 
Biedne owieczki na rzeź prowadzone. A potem w kapuście duszone. Najprościej jak się da. Ciach, ciach, ciaach. W ósemki. I płyniemy.
Bez owieczki. Ale popłynęłam. W smaki, których do tej pory nie łączyłam. 
Odwekowałam zeszłoroczną kapustę. Warto było. Popłynąć. Dopłynąć. Rozpłynąć się.

Wilk syty i owca cała czyli wyprzedaże wszędzie wyglądają tak samo

Miniony piątek. Pismo z urzędu dostałam. Łoo, matko! 

Zrozumiałam, że trzeba się stawić i wyjaśnić. I dogadać ;) 

Zerwałam Lucjanka wczesnym rankiem. Mistrzu, o dziwo, nawet nie protestował. Zapakowałam go w Gizmowóz i w długą. 

Na moją zgubę urząd ten stacjonuje obok pewnego dyskontu. A tu 10 Kroners Marked jest! 

Oczy mi się zaświeciły. Paszczęka rozdziabiła. 

Urząd nie zając, nie ucieknie. A kiełbachę wykupić mogą!

Żurawinowo. Leniwie. I jeszcze raz kalafiorowo

Zaniemogłam. Ponownie. Auuuć! Przypomniała sobie o mnie uropatogenna paskuda. A matka głowi się i stęka. Normalnie zapodałabym furaginę. Normalnie kiedyś nie cyckowalam. Drugie auuuć! Odpaliłam Wielospecjalistyczną Przychodnię Google i czytam. A tu... brać. Nie można. Sik żółty. Mleko żółte. Odciągaj. Nie trzeba odciągać. Trzecie auuuć! I zonk! Ostatecznie leczę się żurawiną, popijam herbatką i wygrzewam. Total leniuch. Auuuć :P

"Łatwiej powietrze, dzielić na dwa"

Przepis ten podpatrzyłam gdzieś, kiedyś w internetowej czasoprzestrzeni i wiedziałam, że prędzej czy później go zrealizuję. Na specjalną okazję oczywiście. A czy może być bardziej specjalna niż przylot Misia do Nas? Już chyba bardziej specjalnie się nie da. Zatem "zniewoliłam" mielone, bo takie same już mi się znudziły. No i oko jest czym nacieszyć ;)

Miał być grill, a (znowu) niewypał

Na tę okazję przygotowałam (znowu) sałatkę kartoflaną. Skoro ją już zrobiłam, to wrzucę i się pochwalę chociaż. Do tego skrzydełka BBQ. Palce lizane były. I co z tego jak (znowu) przyszło nam pałaszować wszystko w domowym zaciszu. Ale przynajmniej "Żelazną damę" sobie obejrzeliśmy. 

Co za pasztet!

Nie ma zająca, pasztetu na święta nie będzie. O co to, to nie! Bo kto powiedział, że pasztet tylko z mięcha musi być zrobiony. Oczywiście wszystkim mięsożernym "pasztetowcom" z całego serca zazdroszczę, zarówno pracy jak i konsumpcji tych domowych pyszności. Tymczasem wrzucam szybką i równie smaczną wersję zastępczą dla roślinożerców. Enjoy!

Ukoronowanie rozedrganego dnia

Nie ze względu na skład, ale na ciekawy kształt, pokusiłam się po raz drugi na domową pizzę. Poza tym miałam dziś mało czasu na pichcenie, byłam w rozkroku między lekarzem a położną, więc pizza sprawdziła się idealnie. Pomysł wyszperałam tutaj. Autorka zachwala ciasto. I ma rację, bo jest po prostu genialne! Rzeczywiście przyjemnie się z nim pracuje. Od dziś to mój nr 1 wśród ciast na pizzę.

Gryczanka

Dzisiaj coś dla jaroszy, bezglutenowców i ciśnieniowców. Ja sobie wykombinowałam nazwę "gryczanka", nie wiem czy takowa w ogóle istnieje. To nic innego jak zapiekanka z kaszy gryczanej. Na pierwszy raz z dodatkiem twarogu i pieczarek. Ale jak zwykłam mawiać... to nie jedyna kombinacja. Smacznego!

Skazane na sukces

W tym roku postanowiłam wywrócić nieco moje/ nasze świąteczne menu do góry nogami. Część potraw klasycznie zagościła na Wigilię, część postanowiłam podać na świąteczny obiad. Tak jak na przykład łazanki z kapustą i grzybami. Dysponując czasem i przedświąteczną werwą łazanki zagniotłam sama. Zamroziłam. I cały tydzień czekałam, aby odkryć ich fenomen. Nie zawiodłam się. Łazanki wyszły pyszne! I choć nadal twierdzę, że to zwykłe kluski, to mają w sobie pewną niezwykłą moc. Być może dlatego to jedna z 12-stu wigilijnych potraw.

2 in 1

Dobra pizza nie jest zła. A dwie to już niebo w gębie! Skusiłam się na domową pizzę. No dobra, nie tak do końca domową, bo ciasto sklepowe, ale mega wyborne, więc tak jakby było domowe ;) Nie napychałam jej zbyt wielką ilością składników, bo przecież nie o ilość, a o jakość tu chodzi. No i oczywiście nie mogłam zapomnieć o sosach. Pycha!

Ale Meksyk! #1 Enchiladas con carne

Enchilada to popularne danie w kuchni meksykańskiej. Tradycyjnie podawana jest w formie zwiniętych ruloników tortilii z farszem. Można w niej znaleźć mięso wołowe, kurczaka, mnóstwo warzyw i bezsprzecznie paprykę chili. W końcu nazwa do czegoś zobowiązuje, bo enchilar oznacza dodać paprykę chili. 

Mnie się jakoś nie chciało bawić w ruloniki, postanowiłam przygotować enchiladę w formie tortu z tortilli. No i nie miałam też papryczki chili, zamiennikiem było mielone chili i to w zalewie pomidorowej. Jak to mówią, cel uświęca środki...

Enchiladas con carne 

3 tortille
400g mięsa mielonego
1 puszka pomidorów w zalewie z chili
1 mała puszka pieczarek
1/2 puszki kukurydzy
1/2 cebuli pokrojonej w kostkę
2 ząbki czosnku
2 łyżki oliwy
starty żółty ser
przyprawy: sól, pieprz, papryka ostra, papryka słodka, chili, oregano,

Warstwa mięsna

Cebulę podsmażyłam na patelni na oliwie, po chwili dodałam starty czosnek. Następnie wrzuciłam mięso mielone i razem smażyłam ok. 15 min. Przyprawiłam solą, pieprzem i ostrą papryką, chili. Mięso zalałam pomidorami z puszki i smażyłam, aż sos się zredukuje. W osobnym naczyniu lekko podsmażyłam pieczarki oraz kukurydzę. 

Warstwa warzywna

Foremkę wysmarowałam lekko oliwą i położyłam na niej 1 płat tortilli. Na nim mięso z sosem pomidorowym, posypałam startym serem żółtym i znowu płat tortilli. Tym razem rozłożyłam pieczarki z kukurydzą i znowu zasypałam serem żółtym. Na wierzch położyłam 3 tortillę i lekko oprószyłam pozostałym serem i oregano.

Teraz wszystko wylądowało w piekarniku na 15 min. (180szt.). Po wyjęciu z piekarnika odczekałam chwilkę, a następnie enchiladę pokroiłam w ósemki. 

Znalazłam super stronkę z przepisami kuchni tex-mex. Na pewno będę się nią inspirowała ;)

We are the... champignons

Ciasto drożdżowe doskonale sprawdza się także w wersji wytrawnej. To oczywiście żadna nowość, bo każda pizza jest tego doskonałym przykładem. Dzisiejsza moja propozycja to takie mini- pizzerinki z farszem typu "co w lodówce miałam" ;) 

Drożdżówki z pieczarkami

Rozczyn drożdżowy: 2 łyżki letniego mleka, 20 g drożdży,1 łyżeczka cukru

(z w/w składników zrobić rozczyn, pozostawić na 15 min. do wyrośnięcia w ciepłym miejscu)

Ciasto: 1,5 szklanki mąki, 1 szklanka letniej wody, 1 łyżka roztopionego masła, 1 łyżeczka soli, rozczyn drożdżowy

Ze składników wyrobiłam miękkie i elastyczne ciasto, które odstawiłam do wyrośnięcia na 1h. 

Farsz: pomidory w oliwie, pieczarki, kukurydza, pieprz, sól, bazylia

Pieczarki pokroiłam na drobno i podsmażyłam na oliwie z pomidorów. Doprawiłam solą, pieprzem oraz bazylią. Dobrze, aby pieczarki wypuściły jak najwięcej wody. Na koniec smażenia dodałam pokrojone pomidory i kukurydzę. Pozostawiłam do wystudzenia. 

Wyrośnięte ciasto rozwałkowałam na placek o grubości ok. 1 cm, z którego powycinałam koła o wielkości ok. 5 cm. Każde ułożyłam na papierze do pieczenia na blasze i pozostawiłam do wyrośnięcia jeszcze na ok. 30 min. Następnie w każdym placku zrobiłam wgłębienie, które uzupełniłam farszem pieczarkowym. Brzeg ciasta posmarowałam roztrzepanym jajkiem. Wszystko ostatecznie posypałam jeszcze odrobiną bazylii i wstawiłam do piekarnika na 15 min. w 180st. 

Świetnie sprawdzają się jako przekąska

A variation with the Cyprus cabbage

Ciekawi co to?? Ostatnio się dowiedziałam, że kapustą cypryjską, z racji swego pochodzenia, nazywany był... kalafior. Jakże to dobrze czasami wyczytać coś ciekawego, a potem wymyślić sobie coś takiego:

Wariacja pieczarkowo- kalafiorowa

Składniki: 

• mały kalafior
• 5 średnich pieczarek
• groszek zielony
• kostka rosołowa
• makaron, np. rurki
• żółtko (lub śmietana i mąka)
• natka pietruszki
• oliwa
• sól, pieprz

Przygotowanie:

Kalafiora umyć, pokroić w różyczki, odłożyć tyle ile potrzeba na zupę (ja zawsze robię to na oko). Zagotować wodę z kostką rosołową. Ugotować makaron. Pieczarki oczyścić, pokroić w plasterki i delikatnie podsmażyć na oliwie. 

Kalafiora wrzucić do wywaru i ugotować na półmiękko. Następnie dodać pieczarki oraz groszek. Chwilę pogotować. Dodać makaron. Zaprawić żółtkiem lub mąką i śmietaną. Podawać ze świeżo posiekaną natką pietruszki.

I've read recently that the cauliflower, by virtue of his origin, was called Cyprus cabbage. Interestingly ;) As well read sth interesting time to time. And then come up with something like this:

Champignon Cauliflower Variation

Ingredients:

• small cauliflower
• 5 middle champignon
• green peas
• broth cube
• pasta, e.g. tube
• yolk (or sour cream and flour)
• parsley
• salt, pepper
• olive oil

Preparation: 

Wash cauliflour. Then cut it into florets and put as many as you need for the soup. Boil water with the broth cube and put the florets of cauliflower. In other pot cook the pasta. Clean the champignon, cut into slices and lightly fry into olive oil. When cauliflower are soft add the champignon, green peas and boil for a while. Then add the pasta. Season soup with flour with sour cream (or yolk) and boil about 5 min. Served with freshly chopped persley.  

And how do you like it?